ROZDZIAŁ TRZECI

Witam! Kolejna część, kolejne postacie i mam nadzieję, że moja praca się wam spodoba. Cóż, nie było łatwo, bo pisałam to drugi raz. Chodzi o to, że jestem tak genialna i wcale nie ślepa, że gdy skończyłam rozdział i chciałam zapisać, nacisnęłam „nie zapisuj”, a że nie miałam kopii zapasowej – piszemy od nowa.

Nie przeciągając, czytasz = komentujesz (wiecie, że to motywuje, więc ładnie proszę o jakieś komentarze)

ENJOY!

   Wysiadłem z autobusu i rozejrzałem się. Jestem w Dover. Szczerze, to wiem o tym mieście tylko tyle, że mieszka tu moja ciotka, którą postaram się znaleźć i poprosić o nocleg, czy udostępnienie jakiegoś pokoju na kilka dni. Myślę, że zgodziłaby się, gdyż mieszka tylko z mężem, a jej córka wyjechała na studia jakiś czas temu. Może zlituje się nad skrzywdzonym dzieckiem.

Pomysł wpadł mi do głowy tak nagle. Przypomniałem sobie, że gdzieś nie daleko mam rodzinę od strony mamy, tylko nie mogłem przypomnieć sobie nazwy miejscowości. W centrum Londynu jest ogromna mapa Anglii, więc udałem się tam. Nie mam pojęcia jak długo stałem przed planem kraju, ale z pewnością wyglądałem jak jakiś pobity biedak, który usiłuje przeczytać cokolwiek, a przecież nie umie, bo nie skończył szkoły. Najzabawniejsze było to, kiedy jakaś starsza pani podeszła do mnie i wcisnęła w rękę drobne, mówiąc „Uważaj na siebie, Pączusiu”. Chyba chciała podkreślić to, że jestem gruby. Jeśli tak, uraziła mnie. Cóż, lubię jeść i powinienem być aktywny, żeby to później spalić, ale moja natura jest taka, że kocham pizzę, ale nie lubię ćwiczyć. Ale aż tak gruby chyba nie jestem.

   Ruszyłem przed siebie. Czułem się jak główny bohater filmu „Kevin sam w Nowym Jorku”, ale niestety nie byłem w Stanach, nie byłem sprytny i nie szukałem rodziców. Przesadziłem. Jestem sprytny, tylko ludzie tego jeszcze nie wiedzą, ale się dowiedzą.

   Powoli stąpałem po ziemi z rękami włożonymi w kieszenie spodni. Zauważyłem kamień. Będzie moim przyjacielem w podróży. Trochę szkoda, że muszę go kopać, żeby „szedł” gdzieś obok, co wymykało się czasem spod kontroli.

   To takie zabawne. Kamień jest jak człowiek. Czasem ktoś go kopnie, stanie na niego, podniesie, rzuci czy po prostu ominie, ale on zostanie taki, jaki był. Jeśli myśleć nad tym dalej, to kamień kiedyś się rozwali, ukruszy, zmniejszy swoją objętość po wielu upadkach. To samo jest z ludźmi. Inni nas popychają, stają na nasze uczucia, poniżają i niszczą od środka. Nigdy nie do końca. Dlatego człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać.

- Przepraszam, w którą stronę do parku? – zapytałem cicho jakiegoś mężczyzny z teczką. Wytłumaczył mi jak tam dojść i jak rozpoznam, że to wejście do parku. Po jego minie wnioskowałem, że powstrzymywał się przed pytaniami o mój stan. Dobrze.

   Podziękowałem mu i zacząłem iść w stronę jakiegoś pomnika, aby skręcić w prawo, przy następnym zakręcie w lewo i jestem.

   Wzrokiem poszukałem jakiejś ławki. Kiedy jedną namierzyłem, z resztą w krótkim czasie, bo jestem aż tak sprytny, szybkim krokiem podszedłem do niej i usiadłem na wilgotnym drewnie. Najwyraźniej padało wcześniej. Modliłem się, żeby słoneczko świeciło już do końca dnia, a te czarne chmurki nad moją głową sobie poszły. Gdybym umiał, wykonałbym taniec odganiający deszcz. Chwila… Takie coś istnieje?

Zbyłem głupią myśl wzruszeniem ramion i wyciągnąłem gitarę. Moja ukochana. Jest ze mną kilkanaście lat. Była moją pierwszą i nie chcę jej zastępować nową.

   Od dziecka pasjonowała mnie muzyka i moim marzeniem było zacząć grać. Potrafiłem powiedzieć to mamie osiem razy na dzień, ale nie mieliśmy wystarczająco pieniędzy, żeby wysłać mnie na lekcje, co dopiero zakupić sprzęt. Było mi z tego powodu smutno, ale nie winiłem za to rodziców, bo to nie ich wina, że stykają ledwo koniec z końcem. To nie ich wina, że nie mogli zmienić pracy na lepszą, bo lepszej by nie znaleźli.

   Zacząłem odkładać pieniądze, które dostawałem od babci. Odwiedzałem ją dwa razy w tygodniu i zawsze wkładała mi coś do kurtki, plecaka czy nawet bluzy. Zawstydzało mnie to trochę, bo czułem się, jakby płaciła mi za przychodzenie do niej. Robiłem to z czystej przyjemności. Kochałem babcię, do tego była drugą osobą, do której mogłem przyjść, gdy się bałem, lub coś mnie dręczyło. Gdy zmarła otworzyłem się przed Ashtonem.

   W którąś gwiazdkę napisałem list do Mikołaja, żeby przyniósł mi gitarę, bo więcej nie potrzebuję. Miałem chyba 10 lat, ale tak czy siak wierzyłem w to, że ten hojny pan istnieje i dostanę prezent. Mama tłumaczyła mi, że jeśli Święty Mikołaj zobaczy, że ktoś go o coś bardzo prosi i był grzeczny, on spełni to życzenie. Skąd będę o tym wiedział? To proste. Jeśli przyjdzie, to rano obudzę się z narysowanym krzyżem na dłoni.

Następnego dnia obudziłem się i szybko sprawdziłem nadgarstki. Pobiegłem do pokoju rodziców i oznajmiłem, że dostanę gitarę. Pokazałem mamie czarny krzyżyk. Rozpłakałem się ze szczęścia. Rodzice przytulili mnie mocno. Wiem, że to oni zrobili wszystko.

   Następnego dnia tata przyszedł do mojego pokoju z instrumentem i powiedział, że ktoś zostawił to dla mnie pod drzwiami. Byłem tak podekscytowany, że spadłem z łóżka.

   Jak już wspominałem wcześniej, nie było nas stać na to, żeby zapisać mnie na lekcje, a więc byłem samouczkiem. Zacząłem chodzić do różnych kafejek, żeby szukać stron internetowych o nauce gry. Później spędzałem więcej czasu z Calumem, bo on gra od dziecka, więc mógł przekazać mi wiedzę na ten temat i pomóc. Nauczyłem się od niego dużo, ale większość wiedzy musiałem zdobyć sam.

   Przejechałem palcem wskazującym po gryfie i zakończyłem na pudle. Pizza była wykonana z ciemno-brązowego drewna, a otwór rezonansowy otoczony był srebrną obwódką. Tak, nazwałem gitarę Pizza, I regret nothing.

   Lubiłem rysować, a pudło było dla mnie puste. Chciałem jakoś to zmienić. Kupiłem marker i dałem ponieść się wyobraźni. Ozdobiłem pudło rezonansowe różnorodnymi wzorkami, bo nie miałem innego pomysłu, a to wyglądało dobrze. Postanowiłem dodać coś jeszcze. Po długich rozmyślaniach nakleiłem dwa krzyżyki w górnej części pudła – jeden biały, a drugi czarny. Po jakimś czasie rozmyśliłem się i odkleiłem plastry, a później chciałem zmazać też marker, ale bałem się, że uszkodzę mój wymarzony instrument, a więc gitara pozostała w abstrakcyjnych wzrokach.

  Na wisiorku nosiłem metalową kostką z napisem „mgc”. Dostałem ją od Asha na urodziny jakieś dwa lata temu. Tłumaczył mi jak bardzo dużo musiał zwiedzić sklepów, żeby znaleźć chętnego na zrobienie tego arcytrudnego graweru, bo przecież głupie trzy literki, które były moim inicjałem, były aż tak trudne do zrobienia na tej metalowej kupie metalu. Na koniec dodał, że tym się nie gra, jakbym tego nie wiedział. Wow, Ash, uratowałeś życie kostce, wow, geniuszu.

   Rozejrzałem się, sprawdzając,  czy jest ktoś w pobliżu. Pusto. Uśmiechnąłem się do siebie i postanowiłem na początek nastroić gitarę. Kiedy skończyłem rozejrzałem się jeszcze raz, a kiedy upewniłem się, że ciągle nie ma tu nikogo, zacząłem grać. Nawet nie wiem co. Łączyłem losowo akordy, byleby było wygodnie mi układać palce i dobrze brzmiało. Lubiłem to. Momenty, kiedy improwizowałem. Grałem to, co przychodziło mi do głowy, spontanicznie. Wczuwałem się i to czasem za bardzo. Hood mówił mi, że powinienem zacząć pracować z elektryczną, ale wmawiałem mu, że lubię akustyczne i to one są moją bajką, kiedy naprawdę nie było mnie zbytnio stać na inny instrument.

   Przestałem, bo poczułem, że ktoś namiętnie dotyka mnie w ramię. Odwróciłem się.

- Stary, robisz mi konkurencję. – odezwał się chłopak stojący za mną. Zabrał dłoń z mojego ramienia i skrzyżował ręce na piersi. Uniosłem brew do góry. Tleniony. To było widać, że farbował włosy. Sam nie byłem lepszy z własnym naturalnym kolorem.

- Stary, już nie wolno posiedzieć i pograć, bo od razu robi się konkurencję? Nie miałem takiego zamiaru. – skrzywił się lekko na moje słowa. Przewrażliwiony.

   Był szczupły i nie zbyt wysoki. Miał niebieskie oczy i, jak wcześniej wspomniałem, farbowane proste, blond włosy, delikatnie wygolone przy uszach. Nie wiedziałem jak wygląda to z tyłu, patrzyłem na jego twarz, nie plecy.

   Jego rysy twarzy dodawały mu chłopięcego uroku i szczerze, dałbym mu czternaście lat. Wyglądał na bardzo młodego, do tego był uroczy.

   Nosił czarną bluzę z kapturem, białą, luźną bluzkę i czarne spodnie z opuszczonym krokiem. Zauważyłem, że na prawej dłoni ma kilka bransoletek.

- Jestem Michael. – wstałem i podałem blondynowi dłoń, na co zmarszczył lekko czoło. Mama nie pozwalała mi rozmawiać z nieznajomymi, ale moim mottem życiowym było yolo. Albo „jesteś tym co jesz.”. Albo „to co jesz jest tobą.” Nie ważne.

- Niall. – uścisnął moją dłoń i delikatnie potrząsnął, ale po chwili odsunął rękę. Dokładnie lustrował moją twarz wzrokiem. – Nie jesteś z Dover, pierwszy raz cię tu widzę.

- Nie jestem. Mieszkałem w Londynie. Rozumiem, że jesteś miejscowym?

- Nie do końca. Dwa lata temu przyjechałem tu z Irlandii i już zostałem.

- Twój akcent cię zdradza. – posłałem mu lekki uśmiech i usiałem na ławce. Niall zajął miejsce obok mnie. 

- Ile masz lat?

- Piętnaście. – odpowiedziałem beznamiętnie. W sumie nie chciałem tak brzmieć, ale to nie moja wina. Chyba.

- Ja siedemnaście. – no to mnie zaskoczył. Najwyraźniej ja go też. – Nie wyglądasz. Myślałem, że jesteś starszy. Co robisz w Dover?

- To przez zarost. – pokiwał głową. - Znudziło mi się życie w centrum. – znowu skłamałem. Miałem ochotę wstać, rozpędzić się i walnąć głową w ścianę z całej siły.

   Niezręczna cisza. Nie lubię tego. Myślę, że Niall nie chciał zaczynać tej rozmowy. Wyglądam jak menel z gitarą.

   Menel z gitarą byłby dla mnie parą? Nie sądzę.

- Nie wyglądasz za dobrze. Może pójdziemy na kawę? – popatrzył mi prosto w oczy z troską.

- Piłem wcześniej, ale czemu nie. Zapraszasz to pójdę.

   Wstał i ruszył w stronę wyjścia. Schowałem gitarę do pokrowca, zarzuciłem na ramię i poszedłem za nim.

- Horan. To moje nazwisko.

- Clifford. – dorównałem mu kroku. – To randka?

- Jeśli chcesz. – parsknął śmiechem. Miałem nadzieję, że odebrał to jako żart, ale jeśli nie, to przecież miałem nic do stracenia.

***

   Weszliśmy do jakiejś kawiarenki. Rozejrzałem się. Ciepło i przytulnie. Lubię takie klimaty.

- Poszukaj stolika, a ja idę zamówić. – uśmiechnął się do mnie i szybkim krokiem udał do kasy.

- Czekaj, dam ci pieniądze.

- Stawiam. – puścił mi oczko.

   Westchnąłem i zająłem wolne miejsce. Usiadłem, kładąc gitarę obok siebie. Ten człowiek najwyraźniej miał tylko jedno w głowie. Byłem zboczony, ale skrycie. Pokazywałem to jedynie przy Ashtonie. Cóż, obydwoje wydawaliśmy się niewinnymi dziećmi, ale nasze spotkania czasami można było nazwać orgiami. Może nie orgiami, ale kiedy byliśmy we dwoje, mogliśmy swobodnie uwolnić nasze zboczenie. Po prostu byliśmy sobą i nikogo nie udawaliśmy.

   Chcę swoją Pchłę tu i teraz.

   Odwróciłem się i spojrzałem na Nialla zmierzającego w moją stronę z uśmiechem. Czy mógłbym się z nim zaprzyjaźnić? Niby wydawał się miły, ale chyba był osobą, która nie lubi zaprzyjaźniać się. Mimo wszystko, jeśli okazałoby się, że ma tak zrytą banię – byłby moim przyjacielem do końca życia.

- Mam nadzieję, że lubisz latte i czekoladę. – usiadł naprzeciwko mnie. Myślę,  że to było coś w rodzaju pytania retorycznego, no bo kto nie lubi czekolady?

- Lubię i lubię. – posłałem mu lekki uśmiech. – Ile ci wiszę?

- Mówiłem, że stawiam. – odwzajemnił uśmiech. – Czy masz gdzie mieszkać?

- Nie… Ale moja ciocia jest z Dover, muszę ja tylko znaleźć.

- A co jeśli jej nie znajdziesz?

   Dobre pytanie. Nie mam pojęcia co bym zrobił. Może wróciłbym do Londynu i do końca życia ukrywał się w piwnicy Ashtona? To zły pomysł, zapomniałby o mnie i nie karmił. Irwin ma dobrą pamięć, ale krótką.

Co, jeśli ją znajdę, ale ona mnie nie rozpozna? Widziałem ją ostatnio dobre dziesięć lat temu. Nie mam żadnych dokumentów i dowodów na to, że jestem synem jej siostry. Mogłem jedynie myśleć pozytywnie.

- Nie wiem, Niall. – spuściłem wzrok. Chłopak wstał, usiadł obok mnie i położył dłoń na moim ramieniu.

- Do póki czegoś nie znajdziesz – możesz mieszkać u mnie.

- Serio? – uniosłem jedną brew do góry i odwróciłem głowę w jego stronę.

- Taak. Tylko nie mieszkam sam. Wynajmuję mieszkanie z jednym chłopakiem. Teoretycznie też nie jest stąd, bo z Bradford. Zayn Malik. Ciekawy człowiek, ale nie warto się z nim kłócić, bo zawsze postawi na swoim i to nie wyjdzie ci na dobre.

- Nie będzie miał nic przeciwko? Chyba powinieneś to najpierw z nim uzgodnić.

- To też moje mieszkanie i byłem tu pierwszy, a Zayn lubi towarzystwo.